Προσπαθείς να προσδιορίσεις το απροσδιόριστο και πάντα νιώθεις πως πέφτεις σε

ένα μεγάλο λάκκο από λάσπη ανήμπορος να βγεις στην επιφάνεια.

Κάνεις προσπάθεια να εξωτερικεύσεις όσα

νιώθεις και βρίσκεις μπροστά σου έναν πελώριο τοίχο,

τον οποίο πριν από λίγο καιρό είχες

γκρεμίσει με ιδιαίτερα φιλότιμες προσπάθειες.

Μήπως τελικά απλά το νόμισες αυτό; Μήπως

ήταν απλώς μια ιδιαιτέρως μεγάλη προσδοκία σου;

Και μετά στροβιλίζεσαι γύρω από εσένα, έξω

από εσένα, χωρίς αρχή και τέλος, σαν να

προσπαθείς να οριοθετήσεις την αρχή και το τέλος ενός κύκλου.

Και προσπαθείς ξανά και ξανά, ενώ ξέρεις εκ

των προτέρων ότι κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό.

Κι όμως δε σταματάς. Και νιώθεις κάποιες

στιγμές, πως όσος χρόνος κι αν έχει περάσει,

βρίσκεσαι στο ίδιο σημείο, όντας ανίκανη να κάνεις ένα βήμα παραπέρα,

ένα βήμα που θα σε φέρει πιο κοντά στον άλλον,

ένα βήμα που θα αλλάξει τα πάντα, ένα βήμα

που θα σας φέρει πιο κοντά. Κι όμως, δεν το

έχεις ακόμη καταφέρει, όχι γιατί δεν το

έχεις τολμήσει, αλλά γιατί όλα μοιάζουν να συνωμοτούν εναντίον.

Τελικά τί φταίει; :/